داستان چهار شمع زندگی کنار هم :!
شمع ها به آرامي مي سوختند فضا به قدري آرام بود
كه ميتوانستي صداي آنها رابشنوي ...
شمع اولي گفت:
من دوستي هستم! با اين وجودهيچكس نميتواند مرابراي هميشه روشن نگه دارد
من معتقدم كه ازبين ميروم پس شعله اتش به سرعت كم شدوازبين رفت
شمع دومي گفت :
من اراده هستم باوجوداين هم ناچارا مدت زيادي روشن نمي مانم بنا براين معلوم نيست
من چه مدت روشن باشم وقتي صحبتش تمام شد نسيم ملايم وشعله هاي ان را خاموش كرد.
شمع سوم :
باناراحتي گفت من عشق هستم وانقدر قدرت ندارم تا روشن بمانم مردم مرا زود كنار ميگذارند.
و كمي بعد خاموش شد.
ناگهان پسري وارد اتاق شد وشمع هاي خاموش راديدوگفت چرا خاموش شده ايد !
قرار بود تا ابد روشن بمانيد وشروع به گريستن كرد وسپس
شمع چهارم گفت تا زماني كه من روشن هستم ميتوانم شمع هاي ديگر راروشن كنم
من اميد هستم ...
دوستان وبلاگ نشسته به انتظارعشقی سبز
به امید زندگی خوشبخت تر از امروزتان سعی کنید و شاد باشید که می دانم
شاد بودن لیاقت شماست زیبارویان این سرزمین پهناور
ازكجا آغاز كنم …
بيان قصه اي را كه گوياي
عظمت و شكوه يك عشق باشد
قصه عشقي شيرين
كه از دريا كهنسال تر است
حقيقتي ساده از عشقي
که او برايم به ارمغان آورد
از كجا آغاز كنم …
او همانند باراني تابستاني كه زمين را به سطحي درخشان مبدل ميسازد
به دنياي من راه پيدا كرد و زندگيم را درخشان ساخت
او به دنياي خالي من مفهوم بخشيد
او قلب مرا لبريز ميكند …
او دل مرا با احساسي خاص
با آواي فرشتگان و تخيلاتي نيالوده
روح مرا
از عشقي والا و بيكران سرشار ميسازد
آنگونه كه هر كجا بروم هرگز تنها نخواهم بود
با وجود او چه كسي ميتواند تنها باشد
راستي اين عشق تا چه هنگام دوام خواهد داشت
آيا ميتوان
عمر عشق را با مبناي روز و ساعت سنجيد
اكنون جوابي ندارم
اما همين قدر ميدانم كه به او نياز دارم
او قلب مرا لبريز ميكند …
هیشکی مثل تو نیست رقیه جانم همسر مهربونم !
چون اگه مثل تو بود زودتر از اینا منو از تنهائی در می آورد
با امیدی گرم و شادی بخش
با نگاهی مست و رؤيائی
دخترك افسانه می خواند
نيمه شب در كنج تنهائی:
بی گمان روزی ز راهی دور
می رسد شهزاده ای مغرور
می خورد بر سنگفرش كوچه های شهر
ضربه سم ستور بادپيمايش
می درخشد شعله خورشيد
بر فراز تاج زيبايش
تار و پود جامه اش از زر
سينه اش پنهان به زير رشته هائی از در و گوهر
می كشاند هر زمان همراه خود سوئی
باد ... پرهای كلاهش را
يا بر آن پيشانی روشن
حلقه موی سياهش را
مردمان در گوش هم آهسته می گويند،
«آه . . . او با اين غرور و شوكت و نيرو»
«در جهان يكتاست»
«بی گمان شهزاده ای والاست»
دختران سر می كشند از پشت روزن ها
گونه هاشان آتشين از شرم اين ديدار
سينه ها لرزان و پرغوغا
در طپش از شوق يك پندار
«شايد او خواهان من باشد.»
ليک گوئي ديده شهزاده زيبا
ديده مشتاق آنان را نمی بيند
او از اين گلزار عطرآگين
برگ سبزی هم نمی چيند
همچنان آرام و بی تشويش
می رود شادان براه خويش
می خورد بر سنگفرش كوچه های شهر
ضربه سم ستور بادپيمايش
مقصد او خانه دلدار زيبايش
مردمان از يكديگر آهسته می پرسند
«كيست پس اين دختر خوشبخت؟»
ناگهان در خانه می پيچد صدای در
سوی در گوئی ز شادی می گشايم پر
اوست . . . آري . . . اوست
..............ادامه در ادامه مطلب 
ادامه مطلب
سلام دوستان من علیرضا همون نشسته به انتظار عشقی سبز هستم
که اخر ازدواج کردم و خوشبختم
باور کنید اگز زندگی هم دروغ باشه و روزی تموم شدنی باشه
ولی بازم می گم عشق تموم شدنی نیست
و هر روز که می گذره انسانها عاشق تر می شن به هم
با سختی زندگی بجنگید و نگذارید عشق در دلهایتان بی رنگ بشه
سرم شلوغه آخه مرد زندگی شدم
و وظیفه ای دارم توی زندگیم که باید انجام بدم ببخشید که دیر مییام
ولی شماها رو از یاد نبردم دوست داشتید پیام بزارین
اره من بازم عاشقم عاشق همسر مهربونم
دوستتان دارم
درباره وبلاگ
25/12/1387
ایستاده بودم منتظر به امید دستی که پنجره ام را به روی روشنائی باز کند
و تو آنرا گشودی با سخاوت خورشید و رحمت باران .
دانه ام را از کویر نادانی برون آوردی و در دشت علم رویاندی .
من با دستهای تو بارور شدم و رشد کردم ، تو مرا به انتهای دشت بردی
در آنجا اتاق هائی دیدم که نور می پاشیدند و از دیار شب گذر می کردند.
تو یک اقاقی به دستم دادی و راهم را روشن نمودی اینک ما ایستاده ایم من و تو ،
تا که بازکنیم پنجره بسته را به روی طالبان نور .
روبرویمان دریچه ای است که به دشت روشنائی گشوده میشود.
beman2001@yahoo.com
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
پيوند ها
پيوندهاي روزانه
