کاش

---

کاش همیشه از آسمون خدا بارون عشق بباره

کاش می شد سوار ابرای آسمون شد و رفت جایی که پر از عشق باشه

کاش می شد رفت به اونجایی که آدماش به عشق احترام میزارن

کاش همیشه همه آدما به خاطر عشق قلب هاشون بتپه

کاش هیچ آدمی بی عشق زندگی نکنه

کاش خدای مهربون دلا رو به هم نزدیک کنه

کاش روزی نباشه که دلی بدون همدل باشه

کاش خدای مهربون عشق پاک رو تو باغچه دل ما آدما بکاره

کاش آدما برای لحظه ای به عشق واقعی فکر کنند و ارزشش رو متوجه باشند

کاش لحظه های انتظار زود تر بگذره تا آدم کمتر دلهره داشته باشه

کاش می شد با نگاه کردن به چشمای کسی که می گه دوست داره فهمید

حرفش درسته یا.......

کاش زندگی اینقدر سخت نبود

کاش اینقدر احساس تنهایی نمی کردیم

کاش هیچ آدمی تنها نباشه که خیلی سخته

کاش بشه همیشه حتی با خیالش صبح و به شب رسوند

کاش همیشه آسمون خدا مثل امروز بارونی بود

کاش نیاد روزی که آدم به خاطر یه سری مشکلات پا روی قلبش بذاره

کاش وقتی کسی به کسی دل می بنده دلبستنش پاک و عمیق باشه

کاش هیچ وقت نمی گذاشتیم حریم زیبای عشق شکسته بشه

کاش می شد همه ما به اونی که می پرستیمش قسم بخوریم

که تا آخرش عاشق می مونیم

و هزار تا کاش

   اگر بگویم با تو من بزرگترینم

---

اگر بگویم وجودت گرمی بخش زند گی ام نیست دروغ گفته ام .

اما چگونه می توانم اینطور ارام وصبور به انتظارت بنشینم

وقتی نمی دانم پس از طلوع افتاب کدامین روز به دیدارم خواهی رفت .

نمیدانم چه کسی بر پیشانی من واژه انتظار را نوشته است

که اینگونه با ید تاوان این پیشانی نوشت شوم را پس بدهم ،خاموش باشم

 ودم نزنم و برای گشایش کار هایم فقط دست به دعا ببرم .

نمی دانم کدام طلسم را به تقدیرم بسته اند و

کدامیک از خدایان شوم زندگی ام را نفرین کرده اند

که دشمنانم  راشاد ومی خوار میبینم وخود م را انسان حقیر وبی مقدار!!

با دنیایی ارزوی بر باد رفته ،به امیدی که روزی دری به روی روزگار سیاهم

گشوده شود...!

با تو سخن می گویم .

تو را که رنگ زندگی خطابت می کنم.

قرار بود به زندگی ام رنگ سپید بزنی اما اکنون چشمانم

 جز سیاهی مقابل خود نمی بیند.

جسارت دستانت کو که روز نخست با من از سپیدی سخن گفت

و به شبهایم نوید خورشید داد؟

اگر بگویم بی تو شاد زندگی می کنم دروغ گفته ام ،

اما اینسان که خودت را با خته ای ،نمی توانی شادی را برایم به ارمغان بیاوری .

وجودت را مثل روزهای گذشته برایم شعله ور کن

تا از حرارت قلبت  اتش بگیرم وخاکستر شوم .

به زندگی ام رنگ طراوت بزن ...

سپیدم کن ...

   دیشب کبوترها با غم نشستند

---

دیشب کبوتر ها به کنج غم نشستند

بلور مهربانی را شکستند

دیشب ستاره با من از شب تا سحرگاه

سر داد گریه در هوای دوری ماه

 دیشب صدای سروها دیگر نیامد

حتی نسیم  از قلب دریا بر نیامد

این آخرین نجوای من با آسمان بود

این آخرین بود این آخرین وصل  من و رنگین کمان  بود

آخرین بود

     اشکم به مانند دلم تنها ترین بود

آن کس که می گفت دوستم دارد

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد

رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی من راه میرفت 

 و صدای خش خش

  برگها آوازی بود  که  من گمان می کردم می گوید

     دوستت دارم

   واسه چی نمی شه گفت که دوستت دارم

---

می نویسم و خواهم نوشت که دوستت دارم

خواستم رها بشوم از درد عشق عشق به سراغم آمد

خواستم فرار کنم از دست دوست گریه به سراغم آمد

خوستم به اسقبال مرگ بروم دل به لرزه افتاد

با خود نشستم به دنیا نوشتم که چرا چنین شد احوالم

دنیا به من گفت تو عاشقی ای دوست .....

  من و شکست

من پذیرفتم شکست خویش را

                  پندهای عقل دور اندیش را

                                من پذیرفتم که عشق افسانه است

                                                  این دل درد آشنا دیوانه است

 می روم شاید فراموشت کنم

               با فراموشی هم آغوشت کنم

                               می روم از رفتنم دل شاد باش

                                                     از عذاب دیدنم آزاد باش

 گرچه تو تنها تر از من می روی

               آرزو دارم تو هم عاشق شوی

                                 آرزو دارم بفهمی درد را

                                                  تلخی این برخوردهای سرد را                

مهربانيت را ديده ام

نه در خواب ..

که در آبي ترين لحظه هاي آبي بودنت

و آمده ام که بمانم

اگر ماندنم را بخواهي ...

از تو ابديتي خواهم ساخت

که عشق ،

اول و آخرحادثه ي من و تو باشد

و دل ،

هديه اي که هميشه در تصرف چشمانت

خواهد بود !!!..