نيمه شب است دلم گرفته و خواب به سراغم نمي ايد ، افکارم پريشان است ، زير لب زمزمه ميکنم :"دارم سخني با تو و گفتن نتوانم وين درد نهان سوز نهفتن نتوانم..."

اري منم...سهراب!...من صدايت کردم...اخر اين درد نهان سوز دارد...وجودم را در هم مي شکند... به گوشي؟
تو گفتي:"کار ما نيست شناسايي راز گل سرخ ، کار ما شايد اين است ، که در افسون گل سرخ شناور باشيم..."
مي دوني پيش تر گمان مي کردم معني اين ابيات را در يافته ام...اما چند روزي است که در افسون "شناسايي رازگل سرخ"شناورم...بگو ، تو هم حيراني و مبهوت...تو هم مي گويي عجب!او هم مثل من ، چه زود امد ...ما هم در حيرتيم...اخر چرا شما عاشقان گل سرخ اينچنين در افسونش شناور شديد که ديگر نتوانستيد به "سطح"بياييد ودر "عمق"سرخ ان غرق شويد ، تو هم با من موافقي سهراب؟نگو نه!اما مي داني ، ما که هنوز در افسون ان محصوريم از تو خواهشي داريم...ما مسافري داريم ، مسافر ما قبل از رفتن دلش گرفته بود ، عجيب دلش گرفته بود...خودش مي گفت:"گرفته تر از خزان دلم خزاني نيست@ستاره بارتراز چشمم اسماني نيست..."با انکه هميشه مي گفت:"رفتار من عادي است"مي گفت:"نمي دانم چرا اين روزها از دوستان و اشنايان هر کس مرا مي بيند از دور مي گويد: اين روزها حال و هواي ديگري دارد...اري سهراب ما مي گفتيم : حال و هواي ديگري داري اما تومسافر ما را مي شناسي...او بزرگ بود و از اهالي...بگويم امروز؟!نه ، نه سهراب ، امروز ما هيچ قشنگ نيست ، امروز تو ، ديروز ماست...پس مي گويم:او بزرگ بود و از اهالي ديروز بود حرف اول نامش ، حرف اخر عشق بود!اري...او قيصر بود...!باورم نمي شود تا همين چند روز پيش مي گفتم:"هست"مي بيني ، باز هم بگو کار ما نيست شناسايي راز گل سرخ...سهراب ، مسافر ما ايستگاه هفتم پياده مي شود ، نشاني اش اين است که هميشه لبخندي صميمانه بر لب دارد...وقار و متانت خاصي دارد ، بارش؟از تو چه پنهان سهراب ، که من ديده ام بارش چيست ، اخر مي داني شب بيست و يکم ماه رمضان بود که خوابي ديدم ، خواب ديدم بارش دو کيف چرمي بود ، يک کيف پر از کتاب ، يک کيف خالي...فقط يک مهر و تسبيح فيروزه اي و يک سجاده بود ، بعدا که خوابم را برايش گفتم ، گفت:"اري...اين تسبيح فيروزه اي را دارم..."نگفتم من مي دانم؟
راستي سهراب ، صحبت از اين چيزها شد ، اذان که شد خودت قبله را نشانم بده همان گل سرخي که ما همه دچارزيبايي انيم ، باري...او که ببيندت ، خواهد گفت:"اي شما ، اي تمام عاشقان هر کجا ، از شما سوال مي کنم ، نام يک غريبه را در شمار نام هايتان اضافه مي کنيد؟"مي گويد:"مرا زمان ملاقات افتاب رسيد..."اما نمي شد اين زمان ديرتر برسد...؟مي داني ، با خود خواهي ، پيوسته اين را از افتاب سوال مي کنيم...اما سهراب ، مطمئنم که حال ، خودش راضي است...اخر خودش هميشه مي گفت :"يک نفس با دوست بودن همنفس@ارزوي عاشقاناين است و بس..."سهراب عزيز ، تو بايد خانه دوست را نشانش دهي...و در کوچه هاي پر عشق و مهتابي راهنمايش باشي...مطمئنم او هم دوست دارد ان کوچه را ببيند...اخر يکبار گفت:"اي کاش ان کوچه را دو باره ببينم ، انجا که نا گهان يک روز نام کوچکم از دستم افتاد و لابلاي خاطره ها گم شد..."اخر مي داني ، او هم عاشق بود و هر گز حذر از عشق نتوانست...نتوانست
اما اين مسافر مهربان و عزيز ما يک کار عجيب کرد ، از او بعيد نيست ، مگر خود او نبود که مي گفت:"گاهي از تو چه پنهان با سنگها اواز مي خوانم..."يا "اول نشستم خوب جورابهايم را اتو کردم ، تنها حدود هفت فرسخ در اتاق راه رفتم ، با کفشهايم گفتگو کردم ، و بعد از ان هم ، رفتم تمام نامه ها را زير و رو کردم"اري ، اغلب شوخي صميمي اي در گفتارش بود ، من فکر ميکنم مي خواست سرود رفتنش را هم با يک مزاح ، با يک کارعجيب بسرايد ، اخر مي داني ، او گذاشت و بي خدا حافطي رفت...ان روز ...ان روز شوم و تيره...وضع هوا خراب بود ، گفتند اسمان همه جا ابري است...بخصوص اسمان دلها...گفتند زمستان زود شروع مي شود داشتم به اينها فکر مي کردم که..."ناگهان ديدم سرم اتش گرفت@ سوختم خاکسترم اتش گرفت»حرفي از نامش امد بر زبان@دستهايم ، دفترم اتش گرفت!"
"تا امدم با او خدا حافظي کنم بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست"
مي گفتم:"اما اي کاش مي شد يک بار، تنها همين يک بار تکرارمي شدي ، تکرار..."
"اما حرفهاي ما نا تمام ، و نا گهان چه زود دير مي شود..."
مي داني؟حال که فکر مي کنم...مي بينم او چه عشقي بود!موسي ، جلوه کوه طور که تجلي دوست بود ، نعلين از پاي در اورد...اما او چنان عاشق بود که اتش طور نمي خواست ، او دانست موعد ديدار کجاست ، او خود او را مي خواست!براي ديدار او ، تنها کفش از پاي در اوردن کافي نيست ، او انقدر عجله داشت که جسمش را هم در اورد و به سمت قطار شتافت ، مي خواست فقط با نفس دوست به نزدش بشتابد ، سبک...مثل همان کيف حاوي مهر و سجاده و تسبيحش...
قبل تر مي خواستم بگويم به او بگو موفق شدي!اين عجيب ترين سرود نا سروده اش بود ، ولي حالا مي گويم نه!چندان هم عجيب نيست ، من هم باشم همين کار را مي کنم ، تو هم همين کار را کردي ، يادت مي ايد؟گفتي:"کفشهايم کو؟..."اما امان ندادي بياورم و رفتي...گرچه ديگر نياز به کفش نداشتي...
بال در اوردي و پرواز کردي ، اما شما اي شاعران!ايا بايد در همه ابعاد زندگي اين قدر عجيب باشيد؟!تو ، قيصر ، بهار ، مشيري و خيلي هاي ديگر...دلاورانه دردي را در وجود خود پذيرا شديد که فقط به اين شکل بتوانيد زود تر به مقصو دتان برسيد...چه عجله اي...عجب شجاعتي!چه همتي!

سهراب!دو و نيم بامداد است...لعنت بر اين زمان تا سر بر مي داري ، مي بيني تمام شد و تو حواست نيست! ولي حالا عجب ارامشي دارم ، نمي دانم  شايد صحبت با تو است که ارامم مي کند اما حالا مي دانم ان بالا در جمع دوستان و شاعران ، با هم صفايي مي کنيد! مي دانم به ما که گريه مي کنيم با خنده نگاه مي کنيد ، راستي...اشکها مي گويند که من مي توانم سلام همه مان را به او برسانم ، به خدا همه ارزويم...اما چه کنم که اين بار ، اين منم که بسته پايم! اما سهراب ، تو و دوستي خدا را تو به ان عزيز ماها ، برسان سلام ما را...

اما حرف اخر ...سهراب!سهراب عزيز!
ان اول اول که به سراغ مسافر ما مي روي مواظب باش...
نرم و اهسته برو!مبادا که ترک بر دارد چيني نازک تنهايي او...