دستم را گرفتي زماني كه در اوج تنهائي هايم از خدا ياري مي خواستم

---

 دوستت دارم 

ایستاده بودم منتظر به امید دستی که پنجره ام را به روی  روشنائی باز کند

و تو آنرا گشودی با سخاوت خورشید و رحمت باران .

دانه ام را از کویر نادانی برون آوردی و در دشت علم رویاندی .

من با دستهای تو بارور شدم و رشد کردم ، تو مرا به انتهای دشت بردی

در آنجا اتاق هائی دیدم که نور می پاشیدند و از دیار شب گذر می کردند.

تو یک اقاقی به دستم دادی و راهم را روشن نمودی اینک ما ایستاده ایم من و تو ،

تا که بازکنیم پنجره بسته را به روی طالبان نور .

روبرویمان دریچه ای است که به دشت روشنائی گشوده میشود.