نشسته به انتظار عشقی سبز

شمع های خاموش را نبینید یک شمع کافیست ( ششمین ماه زندگی )

iandlove — Wed, 16 Sep 2009 15:21:18 GMT

داستان چهار شمع زندگی کنار هم :!

شمع ها به آرامي مي سوختند فضا به قدري آرام بود

كه ميتوانستي صداي آنها رابشنوي ...

شمع اولي گفت:

من دوستي هستم! با اين وجودهيچكس نميتواند مرابراي هميشه روشن نگه دارد

من معتقدم كه ازبين ميروم پس شعله اتش به سرعت كم شدوازبين رفت

شمع دومي گفت :

من اراده هستم باوجوداين هم ناچارا مدت زيادي روشن نمي مانم بنا براين معلوم نيست

من چه مدت روشن باشم وقتي صحبتش تمام شد نسيم ملايم وشعله هاي ان را خاموش كرد.

شمع سوم :

باناراحتي گفت من عشق هستم وانقدر قدرت ندارم تا روشن بمانم مردم مرا زود كنار ميگذارند.

و كمي بعد خاموش شد.

ناگهان پسري وارد اتاق شد وشمع هاي خاموش راديدوگفت چرا خاموش شده ايد !

قرار بود تا ابد روشن بمانيد وشروع به گريستن كرد وسپس

شمع چهارم گفت تا زماني كه من روشن هستم ميتوانم شمع هاي ديگر راروشن كنم

من اميد هستم ...

دوستان وبلاگ نشسته به انتظارعشقی سبز

به امید زندگی خوشبخت تر از امروزتان سعی کنید و شاد باشید که می دانم

شاد بودن لیاقت شماست زیبارویان این سرزمین پهناور

هیشکی مثل تو نیست ! (( ویژه پنجمین ماه ازدواجمان ))

iandlove — Sun, 16 Aug 2009 13:12:18 GMT

ازكجا آغاز كنم …

بيان قصه اي را كه گوياي

عظمت و شكوه يك عشق باشد

قصه عشقي شيرين

كه از دريا كهنسال تر است

حقيقتي ساده از عشقي

که او برايم به ارمغان آورد

از كجا آغاز كنم …

او همانند باراني تابستاني كه زمين را به سطحي درخشان مبدل ميسازد

به دنياي من راه پيدا كرد و زندگيم را درخشان ساخت

او به دنياي خالي من مفهوم بخشيد

او قلب مرا لبريز ميكند …

او دل مرا با احساسي خاص

با آواي فرشتگان و تخيلاتي نيالوده

روح مرا

از عشقي والا و بيكران سرشار ميسازد

آنگونه كه هر كجا بروم هرگز تنها نخواهم بود

با وجود او چه كسي ميتواند تنها باشد

راستي اين عشق تا چه هنگام دوام خواهد داشت

آيا ميتوان

عمر عشق را با مبناي روز و ساعت سنجيد

اكنون جوابي ندارم

اما همين قدر ميدانم كه به او نياز دارم

او قلب مرا لبريز ميكند …

هیشکی مثل تو نیست رقیه جانم همسر مهربونم !

چون اگه مثل تو بود زودتر از اینا منو از تنهائی در می آورد

دختر خوشبخت ((ویژه چهارمین ماه عقد ))

iandlove — Wed, 15 Jul 2009 21:45:18 GMT

با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رؤيائی

دخترك افسانه می خواند

نيمه شب در كنج تنهائی:

بی گمان روزی ز راهی دور

می رسد شهزاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرش كوچه های شهر

ضربه سم ستور بادپيمايش

می درخشد شعله خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

تار و پود جامه اش از زر

سينه اش پنهان به زير رشته هائی از در و گوهر

می كشاند هر زمان همراه خود سوئی

باد ... پرهای كلاهش را

يا بر آن پيشانی روشن

حلقه موی سياهش را

مردمان در گوش هم آهسته می گويند،

«آه . . . او با اين غرور و شوكت و نيرو»

«در جهان يكتاست»

«بی گمان شهزاده ای والاست»

دختران سر می كشند از پشت روزن ها

گونه هاشان آتشين از شرم اين ديدار

سينه ها لرزان و پرغوغا

در طپش از شوق يك پندار

«شايد او خواهان من باشد.»

ليک گوئي ديده شهزاده زيبا

ديده مشتاق آنان را نمی بيند

او از اين گلزار عطرآگين

برگ سبزی هم نمی چيند

همچنان آرام و بی تشويش

می رود شادان براه خويش

می خورد بر سنگفرش كوچه های شهر

ضربه سم ستور بادپيمايش

مقصد او خانه دلدار زيبايش

مردمان از يكديگر آهسته می پرسند

«كيست پس اين دختر خوشبخت؟»

ناگهان در خانه می پيچد صدای در

سوی در گوئی ز شادی می گشايم پر

اوست . . . آري . . . اوست

..............ادامه در ادامه مطلب

سلام به همسفران وبلاگ همیشه عاشق

iandlove — Wed, 01 Jul 2009 18:40:18 GMT

سلام دوستان من علیرضا همون نشسته به انتظار عشقی سبز هستم

که اخر ازدواج کردم و خوشبختم

باور کنید اگز زندگی هم دروغ باشه و روزی تموم شدنی باشه

ولی بازم می گم عشق تموم شدنی نیست

و هر روز که می گذره انسانها عاشق تر می شن به هم

با سختی زندگی بجنگید و نگذارید عشق در دلهایتان بی رنگ بشه

سرم شلوغه آخه مرد زندگی شدم

و وظیفه ای دارم توی زندگیم که باید انجام بدم ببخشید که دیر مییام

ولی شماها رو از یاد نبردم دوست داشتید پیام بزارین

اره من بازم عاشقم عاشق همسر مهربونم

دوستتان دارم

گمشده خودمو پيدا كردم خدايا شكرت

iandlove — Wed, 11 Mar 2009 11:59:18 GMT

عليرضا رقيه

من و تو در رویاهای عشق قدم خواهیم زد

iandlove — Mon, 09 Feb 2009 12:49:18 GMT

من درين بستر بيخوابي راز

نقش رويايي رخسار تو مي جويم باز

با همه چشم تو را مي جويم

با همه شوق تو را مي خواهم

زير لب باز تو را مي خوانم دايم آهسته به نام

عرفان 1

iandlove — Sun, 11 Jan 2009 08:22:18 GMT

سلسله موي دوست حلقه دام بلاست

هركه دراين حلقه نيست فارغ از اين ماجراست

گربزنندم به تيغ ، درنظرش بي دريغ

ديدن اويك نظر، صدچومنش خونبهاست

گربرود جان ما درطلب وصل دوست

حيف نباشد كه دوست، دوستتر ازجان ماست

دعوي عشاق را شرع نخواهدبيان

گونه زردش دليل، ناله زارش گواست

مايه پرهيزگار قوت صبراست وعقل

عقل گرفتارعشق، صبرزبون هواست

دلشده پايبند، گردن جان دركمند

زهره گفتارنه، كاين چه سبب وان چراست

مالك ملك وجود، حاكم رد و قبول

هرچه كند جورنيست، ورتوبنالي جفاست

تيغ برآر از نيام، زهربرافكن به جام

كز قبل ما قبول، وز طرف ما رضاست

گربنوازي به لطف، وربگدازي به قهر

حكم تو برمن روان، زجر تو برمن رواست

هركه به جور رقيب، يا به جفاي حبيب

عهدفرامش كند، مدعي بي وفاست

سعدي از اخلاق دوست، هرچه برآيد نكوست

گرهمه دشنام گو، كزلب شيرين دعاست

گل یخ

iandlove — Sun, 04 Jan 2009 10:02:18 GMT

كاش در دهكده عشق فراواني بود

توي بازار صداقت كمي ارزاني يود

كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم

مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب

روي شفاف تزين خاطره مهماني بود

كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد

قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم

رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست

كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود

چه قدر شعر نوشتيم براي باران

غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها

دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد

و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

كاش اسم همه دختركان اينجا

نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر

غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها

غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم

راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

نوشتن سخن عشق گناه نیست

iandlove — Sun, 04 Jan 2009 08:28:18 GMT

می نویسم و خواهم نوشت که دوستت دارم

خواستم رها بشوم از درد عشق عشق به سراغم آمد

خواستم فرار کنم از دست دوست گریه به سراغم آمد

خوستم به اسقبال مرگ بروم دل به لرزه افتاد

با خود نشستم به دنیا نوشتم که چرا چنین شد احوالم

دنیا به من گفت تو عاشقی ای دوست .....

غزل این ماه برای عاشقان

iandlove — Sun, 23 Nov 2008 16:56:18 GMT

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می‌افتادم از غم

به تدبيرش اميد ساحلی بود

دلی همدرد و ياری مصلحت بين

که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضايع شد اندر کوی جانان

چه دامنگير يا رب منزلی بود

هنر بی‌عيب حرمان نيست ليکن

ز من محرومتر کی سالی بود

بر اين جان پريشان رحمت آريد

که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعليم سخن کرد

حديثم نکته هر محفلی بود

مگو ديگر که حافظ نکته‌دان است

که ما ديديم و محکم جاهلی بود